O porquiño polo que vale

Teño unha boa anécdota sobre porcos de cando estaba en 3º ou 4º de EXB. Estabamos facendo un día un exame de Sociais, deses que nos dictaba a profe no momento. Unha das preguntas era "Clases de PORTOS". Vese que naquel momento estabamos a estudar medios de transporte e falaramos de que hai portos deportivos, pesqueiros, de mercadorías, etc. Un ilustre compañeiro de clase debía andar pensando en Son Goku, e tivo un cruce de conceptos: confundiu "portos" con "porcos". A profesora era basante filla de puta (Mari Ángeles, do Eusebio da Guarda, por se segue viva), e decidiu humillar ao noso colega diante de todos lendo a súa resposta: "Clases de portos: Porco bravo, xabarín, cocho, cerdo..." (verídico).

A confusión do meu compañeiro é comprensible. O porco é toda unha institución en Galiza. Pilar indispensable da dieta en case todo o país (para desgraza das nosas arterias), e complemento fundamental nas zonas costeiras. Por iso, dende enzoufado estamos moi sensibilizados coa historia de Quinín.

O bo de Quinín no spa. Sería a imaxe perfecta para Enzoufado

O cocho Quinín saltou á fama o marzo pasado cun artigo na Coz: "el cerdo que se cree un perro". Nese artigo atopábamos a un deses elementos que tanto abundan no noso rural chamado Antonio Caramés (alias "O Terrelo"), que decidiu que cun can non tiña suficiente, e facíase acompañar polo seu cocho Quinín a todas partes. A elección non foi casual: o porco era extremadamente intelixente e cariñoso, ademais de sibarita: "coas sobras da comida das persoas é moi exquisito: só quere das miñas".
Todos coñecemos ben o ciclo do porco, así que a pregunta sobre o futuro de Quinín era obrigada. A resposta, moi clara: "Nacemos para morrer, é o que hai [...] Pois nada, o día que lle toque, dareille a man e adeus, compañeiro". Daralle pena comer esa carne? "Home, si, e máis pena me daría pasar sen ela".

O tempo pasou e o San Martiño se achega. Quinín voltou á primeira plana da Coz (se é que para as cousas que non importan informan de carallo). Tal e como manifestara seu dono, Quinín non ía escapar á súa sorte.
Pero o cambio nas sensibilidades, nas necesidades alimenticias e máis o carisma de Quinín impediron que o cochicidio vaia ser tan sinxelo. Dende rabudo.com creouse unha plataforma chamada SALVEMOS A QUINÍN, á cal agora se une enzoufado: "Quinín no fue criado para la charcutería. Está tan humanizado que su matanza se antoja asesinato. Por eso, desde aquí, lanzo una campaña en favor de su indulto. ¡Salvemos a Quinín!"

Apoiamos a petición de indulto de rabudo e de miles de galegos, que xa tivo eco nos medios. Esta web non pode permanecer indiferente á a sorte do galego que máis se enzoufa. Quinín meréceo.
Pero que opinará o seu propietario?? Disque xa comeza a dubidar... Indulto para Quinín!!

Links:

O cocho Quinín convértese en obxecto de debate na rede.
Naceu unha estrela: Quinín.